A co u mnie?

Po pomyślnie zdanym egzaminie wstępnym, zostałam studentką Wydziału Pedagogicznego w PWSM we Wrocławiu. Już pod koniec studiów, przemyśliwałam co począć z tą wiedzą, a że zawsze marzyła mi się dyrygentura, (w tamtych czasach trzeba było mieć ukończony jakiś wydział w PWSM) zdałam ponownie egzaminy wstępne i zostałam przyjęta na Wydział Kompozycji, Teorii i Dyrygentury - sekcja Dyrygentury. W wakacje tegoż roku
1967 wyszłam za mąż za inżyniera mechanika, absolwenta Wojskowej Akademii Technicznej. Miałam więc męża w mundurze. Zaczęłam pracę w jednym z wrocławskich ogólniaków i studia. Jurek - mój mąż - dostał skierowanie do pracy we Wrocławiu, tak więc wydawało się, że z tym miastem zwiążemy nasze życie. 2 lata później urodziłam córkę - Dominikę, w następnym roku 2-gą córkę Joannę i po 7 semestrach przerwałam studia na dyrygenturze, biorąc urlop dziekański, a właściwie macierzyński. Oczywiście obowiązki domowe już nigdy nie pozwoliły mi wrócić na ten drugi wydział, tym bardziej, że Jurek służył, a nie pracował, a obie babcie były bardzo daleko.
W 1972 roku mąż dostał służbowe przeniesienie do Warszawy i tak oto po prawie 3 latach oczekiwania na mieszkanie pod koniec 1974 roku wylądowaliśmy w Warszawie. Dzieci poszły do przedszkola, a ja dzięki pomocy Jurka Gabrysia znalazłam pracę w Ministerstwie Kultury i Sztuki, w Departamencie Teatru, Muzyki i Estrady. Przez 15 lat pracy, przeszłam wszystkie szczebelki kariery urzędniczej, zajmując się wieloma dziedzinami życia muzycznego w Polsce - przez filharmonie, międzynarodowe konkursy, festiwale, zespoły "Śląsk" i "Mazowsze" i dziesiątki najróżniejszych mniejszych spraw. W 1988 roku zaczęłam pracować w Fundacji Kultury Polskiej i mam zamiar w niej dotrwać do lutego przyszłego roku, czyli do emerytury. Od 13 lat pracuję w Autorskiej Szkole Muzyki Rozrywkowej i Jazzu I i II stopnia im. Krzysztofa Komedy. To pierwsza taka szkoła w Polsce. Pomagałam ją tworzyć.
Uczę w niej na fortepianie.
Aktualnie jestem babcią trojga wnucząt - Zuzia - 8 lat w Warszawie oraz Kubuś - 3 latka i Gabrysia - prawie półtora roczku - w Colorado w USA. Bardzo cierpię, że nie mogę ich częściej widywać. Ale jak tam jestem, zawsze spotykam się z Magdą.
Teraz czekam niecierpliwie na emeryturę, choć będę nadal pracować. Mieszkam z mężem, (tym samym od 37 lat), Jego Mamą, psem i kotem. Na co dzień dość dużo czasu poświęcam Zuzi - wnuczce, bo jej mama, a moja córka pracuje i studiuje.
Dużą radość sprawia mi możliwość kontaktu z naszą klasą. Szkoda, że nie wszyscy chcą skorzystać z tego dobrodziejstwa naszych czasów.